Sa mga panahong may muwang na ako sa mundo (hindi ko binilang yung mga panahong musmos pa ako at hindi pa kayang intindihin ni brain ko ang mga konsepto na katulad ng love, corruption at work-life balance), marami rami na ang mga pinaniwalaan ko.
Natutunan ko kasi na kailangan ng edukasyon para hindi ka maloko sa mundong puno ng mga loko-loko at mandurugas. Ituturo kasi sa iyo nito ang nakakasilaw na liwanag ng karunungan. Nakakasilaw dahil minsan sa sobrang kaliwanagang ibinibigay nito ay tuluyang nasisira ang mata nating nakatitig dito. May nasisira sa atin. Minsan utak ang nasisira.
Ayaw ko namang umabot ako sa ganoon at kayo man din ay aayaw. Nasabi ko lang at wala namang kinalaman talaga yun sa gusto kong sabihin sa inyo. Gusto ko lang ilista ang mga sinabi/nasabi sa akin na dapat pala hindi ko pinaniwalaan.
- Hayaan mo, tutulungan kita
- Kung may tanong ka, tawag ka lang
- Next week babayaran kita
- Mukha ba kitang niloloko
- Nakakain na
- Patulog na nga oh
- Ok lang ako
- Naku, kung naging ibang tao ka lang…
- Hindi ako ang may gawa noon
- Tatawagan ka nalang namin
- Hindi ko pagsasabi
- Oo nga, pupunta ako
- Wala kasi akong pera ngayon e
- Tapos ko na
- Ang saya kaya doon
Marami pa. Yung iba bigla akong tinakbuhan ang ulirat ko ngayon dahil pimipintig ang litid sa sentido ko dahil sa hindi magandang klima na nakipag-hi hello sa akin kanina. Hindi ko nga pinansin pero sinundan pa din pala ako ngayon.
Hindi ko lang alam kung bakit hindi ko pa din maiwasang hindi maniwala sa mga yan. Siguro dahil sadyang madali lang akong maniwala o mabait lang talaga ako. Char. Pero sinisimulan ko nang huwag maniwala masyado. Pakiramdam ko tuloy sayang yung edukasyon na ibinigay sa akin noon. Makap-aral na nga lang ulit nang mabigyang liwanag ang isipan ko.
Pero kung ano pa man yang mga sinabi ko. Dapat siguro huwag nyo pa din akong paniwalaan. Sabi ko kasi hindi muna ako magta-tumblr pero ito pa din ako. Nakapag-blog pa. Haha.
Posts
No comments:
Post a Comment