Nasa bingit na ako ng pagsuko. Ayaw ko na. Sawa na ako. Wala na yung kakaunting pag-asa na tinitira ko, naubos na. Nawala na yung kaunting ilaw ng pag-asa na meron ako.

Walang magawa, nakatunganga lang sa tapat ng TV habang inaanatay na mabulok ang pagkatao ko kanina nang may biglang pangmulat ng diwa ang pumagitan sa akin at sa tuluyang pagkalugmok ko. Isang maliit na segment na biglang nagpabaliktad ng pananaw ko.

Na katulad nga ng mga sikat at kilalang mga tao sa mundo ay minsan din silang naging sawi. Na kung hindi sila nagpatuloy mabuhay at gawin ang mga bagay na gusto nilang gawin, wala sila sa kinalalagyan nila ngayon. Maraming tao sa paligid nila noon na hindi naniwala sa kanila, mga taong pilit silang ibinababa at hindi binigyan ng pagkakataon. Pero sa huli naman ay naging matagumpay sila sa nagpatuloy at tumayo pagkatapos ng pagkakadapa.

Hindi ako sikat. Malamang hindi wala din kwenta para sa iba ang mga bagay na gusto kong gawin sa buhay. Pero kapareho ko din silang may mga gustong gawin sa buhay. Ikaw din. May mga gusto ka sa buhay na maraming tao ang humahadlang at umaayaw.

Pero katulad natin sila. Kung ititigil natin ang pag-asa na magagawa natin ang mga bagay na gusto natin at makakamit natin ang mga bagay na hinahangad natin, ito na yung katapusan nito. Walang ibang tao ang gagawa noon para sa atin. Maliit na tao man tayo para iba, malaki naman ang bahaging pinupunan ng mga pangarao na iyon sa sarili natin. At ang katuparan noon ang makakapagbigay ng higit na kasiyahan.