Aray.!

Bigla nalang niyang naramdaman. Mabigat sa dibdib. Kinikiliting muli ang kahinaan niya. 

Aray.!

Tahimik nalang siya sa isang tabi at itinuloy ang mga gawain na kailangan niyang matapos. Hindi na niya ininda ang mga harutan at kulitan ng mga tao sa paligid niya bagkus naging mas seryoso siya sa gawain niya.

Aray.!

Isa na namang hinaing ng loob niya pero walang ni isa sa kasamahan niya ang nakakaalam. Bawal ipahalata at ipakita. Nagkukubli ang lahat sa magaganda niyang ngiti at halakhak.

Walang karapatan ang nararamdaman iyong kaya mas lalong masakit para sa kanya ang malaman ang katotohanang hanggang doon lang siya at walang magagawa.

Tahimik lang siyang nakikinig. Tahimik na nagmamasid. Iniinda ang mga bagay na napasok sa kanyang tenga na tila mga salitang tumutusok sa kahinaan niya. Wala naman siyang magawa dahil iyon ang katotohanan at hinahayaan nalang niya.

Sa loob loob niya. Parte lang ng buhay ang masaktan. Doon kasi makakakuha ng lakas para harapin ang lahat at bumangon muli.