smile ka naman dyan, pampabwenas lang

“Sir parang wala kayong problema palagi ha? Palagi kayong naka-smile e.”

Ugali ko na talaga ang ngumiti. Hindi naman ako praning at may sapak sa utak pero ganoon lang talaga ako. Siguro nadala sa pagiging makulit ko at palaging tawa ng tawa dahil sa pagpapatawa at sa mga kung ano ano pang nakakatawang mga bagay bagay sa paligid ko.

Natuwa naman ako sa sinabi ni kuya. Naku, kung alam lang niya ang mga problema ko sa buhay. “Mga” talaga dahil madami yun pero ayun ako, nakangiti pa din sa kanya noong nakasalubong ko siya. Kahit busy siya sa pagwawalis ng corridor kanina ay huminto siya para lang pansinin at sabihin sa akin yan. Effort lang di ba pero nakaka-touch lang.

Lalo pa akong napa-isip sa dinugtong ni kuya.

“Dapat palagi namin kayong makakasalubong para mawala yung pagod namin.”

Siguro mahirap tagala yung trabaho nila sa buong maghapon. Kitang kita naman kasi na halos pakintabin nila yung corridor at mga CR kaya kahit na simpleng ngiti lang at “Good Morning” sa umaga ay magandang panukli na sa ginagawa nilang trabaho.

Siguro din ay bukod sa pisikal na pagod na iniipon nila sa buong maghapong trabaho nila ay meron din silang kanya kanyang baon na problema. Ang hirap kaya minsan na paghiwalayin ang pagod na dala ng personal na problema at bigat ng trabaho.

Wala ako masyadong nasagot kay kuya kundi…

“Dapat smile lang palagi kuya”

Alam ko, nonsense ang sagot ko. Dapat smile lang kahit na napapagod ka na at naasar, kaysa naman magwala ka at magdabog. Masasayang lang yung lakas mo.

Saka kung alam lang ni kuya kung ano ang mga problema ko, baka bigla nalang kaming maglabas ng alak dun dahil medyo mahaba-habang kwentuhan din yun. Kaysa magsimangot ako, idaan nalang sa ngiti.