delubyo

Kanina pa siya nagaabang ng Jeep sa gitna ng ulan. Basang basa na ang dulo ng pantalon niya sa tilamsik ng rumaragasang ulan.

Badtrip, kung kelan malakas ang ulan doon nagsuspend ng klase… Taragis sayang ang pamasahe at effort kong gumising ng maaga.

Naghanda na siya ng maaninag sa makapal na buhos ng ulan ang jeep na kanyang sasakyan.

Itinaas niya ang kaliwang kamay at pumara.

Pucha.! Hindi pa pala tapos ang kakaharapin niya.

Saktong isa nalang ang bakanteng upuan, isang malaking pasasalamat niya pero bago pa man niya masayad pwet niyang basa ay kailangan pa muna niyang maging isang daga para puntahan ang bakanteng upuan pangatlo sa likod ng nagmamaneho.

Excuse po.

Habang umiilag siya sa kumpol kumpol na tuhod at basang payong para lang makarating sa bakanteng upuan.

Pagkaupong pagkaupo ay hinanap na niya ang basang wallet sa kanyang bulsa. Basang bente pesos ang kanyang ibabayad.

Ma bayad po.!

Malakas ang pagkakasabi niya pero parang walang narinig ang tao sa likod ng nagmamaneho. 

Inulit ulit niya pero parang hindi pa din gumana. Nakatingin lang sa labas papalayo sa kamay niyang halos ingudngod niya sa mukha ng pinapaabutan.

Paabot nalang po ng bayad. Salamat.

Nakangiti pa din siya, kabaliktaran ng kung ano ang nasa loob ng kanyang isipan.