We all have the rights to be happy. Pantay pantay tayo dyan kahit ano pa pinag-aralan mo, kung saan ka man lupalop nagmula, ano man ang kulay ng balat at ipin mo, kung ano man ang size ng… damit mo. haha.. kung ano man ang kasarian mo. Walang pinipili ang kasiyahan, hindi siya madamot. Wala siyang kinikilingan at wala din siyang tatantanan. Maging sino ka man.

Mahirap nga lang kung yung kasiyahan mo ay may masasagasaan. Mali yun at bawal. Binigyan tayo ng karapatan pero mali pa din na dahil sa karapatang ibinigay sa atin ay tatanggalan natin ng karapatan ang ibang tao. How selfish. Pwede namang maging masaya kahit na ikaw lang mag-isa, yung wala kang masasaktan. Wala kang ibang idadamay para masabi mo talagang hayahay ang buhay.

Lahat tayo biniyayaan ng kasiyahan tandaan mo yan. May mga dumarating lang na kasiyahan sa paling panahon, sa maling sitwasyon, sa maling pagkakataon. Hindi naman ibig sabihin nun ay hindi na ito kasiyahan. Hindi lang siguro tama sa panahon, sa sitwasyon at pagkakataon. Maaring i-udlot panandalian, iwanan at muli nalang balikan. Pero pwede din namang tuluyang lisanin. Umalis nalang ng tuluyan at kalimutan ang lahat. Ang mahalaga lang ay ang malaman mo na kahit ano pa pinag-aralan mo, kung saan ka man lupalop nagmula, ano man ang kulay ng balat at ipin mo, kung ano man ang size ng… damit mo. haha.. kung ano man ang kasarian mo. Walang pinipili ang kasiyahan.

Ang saya ko kaya? Tignan mo oh? Nakangiti nga ako palagi eh, daig ko pa si Totoy Bibo sa galing kong sumayaw at galing kong gumalaw. Halos labas nga ang gums ko sa tuwing makikita mo ako dahil ang saya ko nga di ba? Puro kalokohan ang laman ng utak at kakulitan. In-short, masaya. Ang saya saya noh?

Walang patid ang kakulitan na parang hindi nauubos na stock sa katawan at walang humpay na kalokohan na dagsa ng dagsa na parang rumaragasang agos ng tubig kanal. Ganyan. Ganyan kasi ako palagi. Masaya at parang walang puwang ang lungkot sa diksunaryo ng buhay ko. Bawal ang salitang yan. Banned siya sa sistema ng buhay, No gate pass.

Ang saya ko kaya kahit na alam kong hindi naman para sa akin ang gusto ko. Nakangiti pa din ako sa tuwing maiisip na ay hindi nga pala pwede at lilingon nalang sa kaliwang side kung sa kanan ako nakatingin o sa kanang side kung sa kaliwa ako nakatingin. Titingin sa taas na hinahanap yung butiki na pinagkopyahan ng titser ko dati para sa grade ko at biglang tatawa sa pagtanggap na hindi nga pala talaga pwede yung gusto kong mangyari. Babalik na naman sa pangungulit at hindi nalang iindahin ang sakit na parte ng pagtanggap at muling tatawa sa hindi maipaliwanag na estado ng buhay sa mundo.

Sanayan lang naman yan. Idaan sa tawa ang lahat. Wala naman din magagawa kung hindi talaga kayang ibigay ang lubos na hinahangad. Kung magmumukmok ay mas lalong nakakatawa dahil hindi bagay at panget tingnan ang itsura. Kaya tawa lang. Hahaha.

ma-umay ka sa akin.. please.!?

Yung tang!n@ng feeling na gusto mong magmura dahil hindi ka desirable para iba. Ang hard non. Daig pa ang tama ng pang-KO na suntok ni Marquez kay Pacquiao. Parang masarap lagutan ng hininga ang bawat taong dadaan sa tapat mo na may limang puntos na lamang sa iyo sa paliligo. Mamahaling muk-up ata ang ginamit para maging kabigha-bighani sa iba o sadyang may pera para ipaayos ang mga imperfection. Pinakamasakit ay yung natural na nabiyayaan ng kaibig-ibig na itsura na hindi man lang ibinahagi sa iyo. Hard yun med. Hard.

Kahit ilang beses ka pang mag-emo sh!t sa daan at magpapungay ng mga namamagang mata ay wala pa din lalapit sa iyo dahil you’re nothing but a second rate trying hard Kero Kero Keroppi. Ewan ko ba naman kung bakit hindi naging si Kero Kero Keroppi ang naging peg na pagkopyahan kasi cute yun kaso na-inspire ata sa mga kalaban ni Shaider na sa loob pa ng Time Space Warp nanggaling. Walang ibang paraan kundi idaan nalang sa mura ang kinahinatnan.

Ang hirap lang. Mas mahirap tanggapin na ayun ka na talaga at wala nang ibang lusot pa. Araw araw ka nalang magtitiis sa harap ng salamin kahit gustong gusto mo nalang mapuwing sa tuwing makikita ang repleksyon mo sa kahit anong reflective na bagay. Pero habang natagal, wala ka na din magagawa. Mai-immune ka nalang at paminsan minsan ay magsusulat ng post na kagaya nito na parang gusto mo nalang magmura dahil bumalik na naman yung tang!n@ng feeling dahil hindi ka desirable para iba

of life and love...

M: ok lang mag assume kung may dahilan naman para maramdaman mo yun…hahaha…

C: para sa akin ba yan o para sayo?

M: xiempre para sa akin noh…kala ko ba di ka assuming..

C: e kala ko ako pinagsasabihan mo eh.. kurak.. saka tinanggap ko na naman na hindi ako pang relationship type of person.. pangbackground lang.. :p

M: hehehe…well ako alam kong pang relationship ako..hahaha…

C: sige ikaw na.. ikaw na yung bidang titignan ng mga kagaya ko sa gita ng edsa habang binibigyan ng flowers o hinaharana ng manliligaw mo.ikaw na ang leading lady sa pelikula ng buhay mo.. ikaw na.. haha

M: naman..ako na talaga..hahaha

C: wait lang papadeliver ko yung korona

M: hahaha…ano ka ba friend..mahirap tumanda ng mag isa..kaya need din natin yun noh..di nga lang siguro ngaun..

C: ano ka ba, hindi mo na kailangan yun kung may pera ka namang kayang alagaan ka pag-tanda mo. kaya nga lilipat na ako ng trabaho eh.. haha

M: adik..anong gusto mo tumanda ka sa home for the aged…ayoko nga noh..or yaya ang kasama mo all through out your life…di na noh….be realistic friend..malungkot yun…oo ang pera kailangan natin yan definitely pero at the end of the day…real happiness pa rin ang hahanap hanapin natin…

C: e realistically naman na hindi lahat ng tao dumarating sa ganyang part ng buhay. mas may kasiguraduhan pa nga na makakahanap ka ng trabahong kaya kang suportahan kaysa dun sa taong kaya kang panindigan.

M: your thinking kasi na partner in life lang perse…haist xiempre anak…bat ayaw mo ba nun ano ka ba…bakit kapag tanda mo ba may tatanggap pa sayo na company… unless your living sa states noh

C: yeah.. sa tingin mo ba maganda din na magpalaki ng anak na wala kang partner in life? parang may kulang pa din dun sa papalakihin mong anak. saka kaya nga I need to act on it now while kaya pa ng fresh kong katawan, so that when the time comes, I need not to worry about retirement.

M: friend nasa pagpapalaki yan ng magulang noh… there is no perfect in this world..pero you can make your child understand things..

C: you have your point dun. Or personal belief ko lang na ganon. naku bahala na

M: personal belief that you have to change friend..

Ako, Ikaw at Siya

Ako: Ui kamusta ka na? 

Siya: Eto mabuti naman… Ikaw ang kamusta na.?

Ako: Pareho lang tayong mabuti ang lagay.

Siya: Mabuti naman at mabuti ka. Miss na kita.

Ako: Mas lalo na ako. Kailan ba tayo ulit magkikita?

Siya: Gusto ko na nga tayong makita kaso marami pa kasing ginagawa dito sa trabaho kaya hindi ako makakuha ng tyempo.

Ako: Mga dahilan mo! Hindi mo nalang ako tapatin, alam ko naman ang totoong dahilan.

Siya: Ano ka ba. Alam mo naman sitwasyon ko di ba?

Ako: Ayun nga e, alam ko sitwasyon mo at tanggap ko ang sitwasyon mong ‘yan. Pero parang ako lang yung nahihirapan.

Siya: Wag mong isipin na ikaw lang, ako din naman. 

Ako: Sige na. Wag mo na akong idaan sa drama. Miss na kita.

Siya: Ako din sayo ng sobra sobra. Teka, andito na siya. Tawagan kita ulit mamaya.

Ako: Sige. Ingat ka.

lights, camera, f*ck-tion

Sa mga palabas, hindi mawawala yung mga romantic scene ng bida. Hindi yung erotic scene na panigurado na naglalaro sa isipan mo, ito yung loving con kilig moment scence nila na mahihiya ang diabetic na ngumunguya ng asukal coated candy habang naliligo sa arnibal sa sobrang katamisan. Hindi nawawala yan. Sa mga ganitong scene ka napapahampas o napapakurot sa katabi mo para ilabas ang kaharutang nararamdaman mo. Naalala mo?

Di ba palagi namang parang nawawala ang mga tao sa paligid ng bida at love interest niya sa tuwing ganitong eksena. Tuloy pa din sila sa pagho-holding hands, kuskusan ng tigyawating ilong, smack sa oily na noo at kurutan sa bilbil at side fats. Wapakels sila kahit maraming tao ang nagdaraan sa gilid nila. Kahit pa nasa gilid na sila ng highway o gitna ng matrapik na kalye. Hindi nila inaalintana ang mga taong single sa paligid nila na nanggagalaite sa inggit at galit sa mga pinaggagagawa nilang pwede namang gawin sa mga private places na ginagamitan ng discount card. Mga walang puso’t manhid. Hmp.

Sa mga ganitong pagkakataon, hindi naman siguro paghanga lang ang nararamdaman ng mga bystander na binayaran ng tig-500 para maging extra sa mga loving con kilig moments scene na ganito, kasabay na din dun yung inggit. Sino ba naman ang hindi mag-iilusyon na sana kahit one in their entire life e mangyari din sa kanila ang ganitong scene. Bonus nalang kung maido-document pa gamit ang camera o video. O ako lang talaga ang nangangarap ng ganon? I think not. 

Pero hindi naman lahat ng tao ay parang bida sa isang sikat na pelikula na umaabot pa sa part three ang kwento. Karamihan sa atin ay kasama doon sa bystander na binabayaran ng 500 para kunwari (kahit sa totoong buhay ay totoo) namamangha sa loving con kilig moments ng bida at love interest nya.

At pagkatapos ng loving con kilig moments ng bida ano na?

Patuloy ang buhay, maglalakad ulit sila papalabas ng frame ng camera at maghahanap ng sariling buhay dala ang pag-asang sana dumating din ang panahon na dumating din sila sa puntong sila naman ang bida ng loving con kilig moments ng buhay nila.

Yung iba, tinanggap nalang na hindi para sa kanila yung ganong eksena sa buhay nila. Ouch.

Ano yung salitang gustong gusto ko and at the same time kinaiinisan ko. Anokasi yung salitang kayang magbigay ng diwa sa isang konsepto kahit hindi nasasabi ang eksaktong salita. Ano din ang salitang nagpapagulo ng diwa sa isang pangungusap kapag nasobrahan ng gamit. Ano kasi yung on-call sa isang salita na palaging nakatambay sa dulo ng dila natin sa tuwing nagmamadali tayong magsalita at hindi na-proseso ng utak natin ang tiyak na salita. Ano kasi di ba? Puro tayo ma-ano.

Aminin mo, palagi mo din nagagamit ang ano sa pang-araw araw mong gawain. Ano kasi ang bukambibig mo sa panahong nagmamadali ka at mas nauuna pang bumuka ang bibig mo sa mga salitang gusto mong sabihin.

Ang laking tulong ng ano. Nagkakaintindihan ang maraming tao kahit ano lang ang sasabihin sa kausap. Simple lang pero puno ng diwa ang nilalaman ng kapiranggot na salitang binitiwan sa kausap. Ayun ay kung nasa parehong linya sila ng pag-iisip. May mga panahon kasing ano din ang isasagot ng kausap kapag naligaw na ito sa kaka-ano. Nawala na siya sa konteksto ng mga salitang sinabi at mapapa-ano nalang ito. Hindi naman kasi tiyak at iba iba nga ang kahulugan ng mga ano sa isang salitang puro ano din ang laman. Nakakaligaw na parang masukal na kagubatan. Puro ano.

Ano kasi talaga yung gusto kong sabihin. Hay basta, ano-hin nyo nalang yung ina-ano ko dito.

Parallax. Isa sa mga salitang bumaon sa isipan sa hindi malaman lamang dahilan. Unang nakilala ang salita sa science subject. Malamang dahil mahigpit ang guro kaya’t napilitan at tumatak ang mga lesson sa mumuntik kukote. Ilang beses na tinalakay at makailang beses na lumbas sa mga test magmula elementary hanggang highschool. Pinilit na isiniksik ang konsepto sa isipan na kahit sa ngayon ay hindi pa din alam sa kung para sa saan at anong dahilan.

Parallax ang tawag sa pagbabago ng posisyon at direksyon ng isang bagay batay sa kung saang anggulo mo ito tignan. Kaya minsan akala mo lumilipat ng pwesto ang buwan kapag nagtatatakbo ka paikot ng bahay at sa kalsada ninyo. Hindi ang buwan ang nagalaw sa mga panahong iyon, ikaw ang naalis ng pwesto mo at nakikita mo lang ito sa iba’t ibang anggulo. Intiendes? Kung hindi man, andyan naman ang google at wikipedia to help you out.

Kagaya din ng mga bagay sa mundo, maaari mo itong tignan sa iba’t ibang paraan at perspektibo. Mag-iiba iba din ang dating at pagpapakahulugan mo dito.

Yummy parang Caramel. Tagline na mahirap mabura sa isipan ng tao lalong lalo na dahil si Coco Martin ang nagsabi. At kung ia-associate mo talaga ang tagline na yun at si Coco Martin ay parang times two ang pagiging Yummy sa kadahilanang yummy din ang nagsabi.

Ang swerte lang ng mga taong pinanganak sa mundo para maging yummy. Meron naman na hindi ipinanganak na yummy pero parang naka-pattern sa storyline ng ugly duckling ang buhay kaya later on in life ay magiging beautiful swan din sila. Lakas lang ng loob ang kailangan sa mga panahong ugly pa sila. Kailangan nila yun para hindi lumago sa damdamin nila na saktan ang sarili. Ang pagiging yummy naman ay maaring makamit ng kahit na sinong tao sa isang punto sa buhay nila. Phase lang yun sa buhay nila. Lumilipas din yun na parang tigyawat.

Sino nga ba ang yummy? Hindi naman limitado ang salitang yun kay Coco Martin lang. May ibang tao pa na yummy pero hindi lang nagpapakita. Siguro ay busy lang sa pagpapayummy para mas maging yummiest. Ayun ay kung may yummiest man.

Kung ang beauty is in the eye of the beholder, ganon din ang yummy. May mga tao lang talaga na yummy sa kanila ang mga matataba o mga chubby nalang para mas cute pakinggan ouch, meron namang yummy sa kanila ang mga payatot na makanto ang tabas ng mukha. Kanya kanyang pagpapakahuluguan ng salitang yummy sa ibang tao. Malay mo yummy ka din sa mata ng ibang tao? Malay mo lang. Hindi masamang mangarap minsan

flower power

Malayo pa ang valetines. Kailangan pang dumaan ang pasko at bagong taon bago ang valentines. Kailangan pang tumaba ang mga taong magpapakasasa sa mga kainang magaganap ngayong darating na kapaskuhan at bagong taon. Deadma na daw muna sa diet. Next time na nila po-problemahin ang pagpapapayat pagtapos na ng Jan 1 para sa valentines. Sino nga naman ang gugustuhing sabihan ng ang taba mo ngayon pagdating ng buwan ng Feb. Wala pa akong nakilalang ganong tao.

Malayo pa ang valentines pero tuloy pa din ang bentahan ng bulaklak sa dangwa. Puro flower. Nagkakandarapa sa flowers. Iba’t ibang klase’t kulay. Yung iba nga hindi ko alam ang pangalan, basta ang alam ko bulaklak sila. Ang ganda nilang pagmasdan lalong lalo ng kapag magkakasama yung hindi magkakaparehang uri ng flowers. Ang sweet ng feeling. Nakaka-High school-kilig-level.

Syempre kasama dun sa high school-kilig-level ay ang walang habas na ligawan na nagaganap tuwing vacant period. Parang asong kung saan nalang abutan at doon tatae, ganon ang ligawan sa campus. Syempre, nakaka-angat ka kapag may bouquet of flowers na ibabalandra sa tapat mo na may kasamang love letter. Ayon e dun sa mga babaeng estudyanteng nakikita ko. Pero kung isa kang diosa na nakakulong sa katawan ng isang lalaki, asa ka pang may flower na mag-aabot. Which reminds me of a conversation.

Girl: Naku tatlong flower lang naman ang ibinibigay kapag nanliligaw ang mga lalaki.

Gay: Ako nga inaantay ko pa din na may magbigay ng flower sa akin. Hanggang ngayon wala pa din nagbibigay.

Girl: Hayaan mo, malay mo may magbigay sa iyo ng isang bouquet.

Gay: Baka hindi ako binibigyan ng flower dahil wala akong flower na ibibigay na kapalit. Kaya ayan, Tablahan. 

Ang relasyon nga naman, parang sayaw na bigayan. Kahit pa sa puntong ligawan bigayan din. Makapangyarihan talaga ang pagkakaroon ng flower.

the korek who cried wolf

Sa mga panahong may muwang na ako sa mundo (hindi ko binilang yung mga panahong musmos pa ako at hindi pa kayang intindihin ni brain ko ang mga konsepto na katulad ng love, corruption at work-life balance), marami rami na ang mga pinaniwalaan ko.

Natutunan ko kasi na kailangan ng edukasyon para hindi ka maloko sa mundong puno ng mga loko-loko at mandurugas. Ituturo kasi sa iyo nito ang nakakasilaw na liwanag ng karunungan. Nakakasilaw dahil minsan sa sobrang kaliwanagang ibinibigay nito ay tuluyang nasisira ang mata nating nakatitig dito. May nasisira sa atin. Minsan utak ang nasisira.

Ayaw ko namang umabot ako sa ganoon at kayo man din ay aayaw. Nasabi ko lang at wala namang kinalaman talaga yun sa gusto kong sabihin sa inyo. Gusto ko lang ilista ang mga sinabi/nasabi sa akin na dapat pala hindi ko pinaniwalaan.

• Hayaan mo, tutulungan kita
• Kung may tanong ka, tawag ka lang
• Next week babayaran kita
• Mukha ba kitang niloloko
• Nakakain na
• Patulog na nga oh
• Ok lang ako
• Naku, kung naging ibang tao ka lang…
• Hindi ako ang may gawa noon
• Tatawagan ka nalang namin
• Hindi ko pagsasabi
• Oo nga, pupunta ako
• Wala kasi akong pera ngayon e
• Tapos ko na
• Ang saya kaya doon

Marami pa. Yung iba bigla akong tinakbuhan ang ulirat ko ngayon dahil pimipintig ang litid sa sentido ko dahil sa hindi magandang klima na nakipag-hi hello sa akin kanina. Hindi ko nga pinansin pero sinundan pa din pala ako ngayon.

Hindi ko lang alam kung bakit hindi ko pa din maiwasang hindi maniwala sa mga yan. Siguro dahil sadyang madali lang akong maniwala o mabait lang talaga ako. Char. Pero sinisimulan ko nang huwag maniwala masyado. Pakiramdam ko tuloy sayang yung edukasyon na ibinigay sa akin noon. Makap-aral na nga lang ulit nang mabigyang liwanag ang isipan ko.

Pero kung ano pa man yang mga sinabi ko. Dapat siguro huwag nyo pa din akong paniwalaan. Sabi ko kasi hindi muna ako magta-tumblr pero ito pa din ako. Nakapag-blog pa. Haha.

happiness is in the eye of the beholder

Dumarating tayo sa point kung saan halos umusok ang ilong at tenga natin sa galit. Minsan hindi dahil sa galit, sa irita. O pagka-asar. O kung sa ano pa mang bagay na hindi magbibigay sa atin ng ngiti o kaligayahan. Dumating ka na ba sa puntong ‘yon o ako lang? Char.

Pakiramdam ko naman naabot mo na din ang hangganan ng kabaitan mo at papasok ka na sa level na ganoon kaya hindi na ako liligoyligoy pa na parang eskinitang paliko liko na iisa lang naman din ang kakahantungan mo at the end. Ano ba ang ginawa mo noong nausok na ang tenga at ilong mo?

Kapag sumuko na ang kabait mong manalaytay sa katawang lupa mo, anong sunod na nangyayari sayo? Nagiging super saiyan ka ba at tumataas bigla ang buhok mo… sa kilay? Lumalaki ka ba at nagiging green… ang utak mo? May transformation bang nagaganap sa iyo? Yung transformation mo ba ay parang production number na tatalunin pa ang pagpapalit anyo ng power ranger, shaider at sailor moon combined? Ano bang ritwal ang ginagawa mo sa pagpapalit anyo mo? May mga paraphernalia bang kailangan para simulan o mga requisite subjects pang pag-aralan at i-take up? Ano? Sabihin mo sa akin kung ano.!? *drama on*

Lately palagi akong nagkakaganito. Yung mag-alburuto na halos at umusok ang tenga at ilong, except sa part na may transformation na nagaganap. Hindi pa kaya ng powers ko yun. Ang dami naman kasing negative energy na nakapalibot sa akin ngayon na parang gusto ko nalang matuto ng feng shui para kontrahin ang malas.

Naisip ko ma-effort masyado ang ma-Badtrip. Bukod sa alam kong mas maraming muscles ang nagagamit kapag nakasimangot e nakakapangit din ang sobra nito later on in life. Afraid. Masisira pa ang tanging treasure na alam kong meron ako. Treasure yan dahil sabi nga ng genetics, everyone is unique.

Kaya kapag malapit ng umusok ang tenga at ilong ko. Alam mo ginagawa ko. Natingin ako sa salamin. Andun ang kasagutan dahil nandoon ang kagandahan. Charot.

nakaka-alala pa ba ang mga napag-iwanan?

Dahil ritwal na ang magpunta sa sementeryo para dalawin ang mga taong malapit sa atin na nauna na sa atin sa finish line.

Isa na din rason ‘yun para sa isang maliit na reunion sa mga kaanak na matagal nang hindi nagkikita kita. Magpa-partey parteh sila sa puntod ng mga kaanak nila sa sementeryo complete with buffet na mala-partey handaan.

Syempre, ano pa nga ba ang aasahan mo pagdating sa araw ng undas. Limapak limpak na tao ang daragsa sa iisang maliit na entrance ng sementeryo. Siksikan ang mga taong labas pasok. Kadalasan magulo at minsan naman maayos. Depende sa kung paano papatakbuhin ng mga opisyal ng sementeryo ang sistema nila.

Bago pa man ngayong undas ay bumisita na kami dahil anibersaryo ng kamatayan ng kamag-anak naming humimlay na. Alanganing araw, walang tao at pwede ka pang kumembot kembot habang nagka-cartwheel papasok sa sementeryo. Walang tao. Puro puno lang at hangin ang nakahalubilo ko. Masaya ang buhay kahit napapaligiran ako ng mga patay. Mala-MTV level na katahimikan. Panatag talaga.

Inihambing ko yung panahon na yun sa araw ng undas mismo at ang laki ng kaibahan. Yung ingay, yung gulo, yung dami ng tao. Ibang iba. Pero iisa lang naman yung pakay namin sa mga panahong iyon. Ang alalahanin yung mga taong malapit sa ating pumanaw na.

Pero kahit hindi naman undas ay pwede mong alalahanin ang mga taong sumakabilang buhay na. Hindi naman parang switch lang ang utak mo na automatic lang maiisip ang mga taong pumanaw na sa panahon ng undas. Simple lang umalala ng tao, mapapatay man o buhay. Yung crush mo nga palagi mong naiisip, mano man lang isipin mo yung mga taong minsan ay kasama mo lang tumatakbo papunta sa finish line at ngayon ay naiwanan ka na.

pakiramdaman

I.

Pasulyap sulyap ang tingin ko sa kanya. Busy kasi siya sa pinapanood na pelikula. Iniintindi ang bawat salitang binibitiwan ng mga karakter at sinusundan ang mga kilos at galaw nila. Doon ako nakakakuha ng tyempo para sulyapan ang mukha niyang kinahahayukan ko sa kabila ng araw araw naming pagkikita. Hindi na ako nagsawa. Walang nakaka-alam pero marami paniguradong nakakapansin. Magkaibigan kasi kami at hindi na maiiwasang magkasama kami palagi.

Malayo ang agwat ng itsura naming dalawa base sa mga kaibigan din naming nakapaligid sa amin. Para daw akong gatas at siya ang kape kapag kami ay magkasama. Kung pasok pa ang ang beauty and the beast ay ganoon ang ipaparatang nila sa amin kapag kami ay makikita, ayun nga lang ay hindi naman daw ako beauty, handsome daw.

Hindi ganoon kagandahan ng itsura niya kumpara sa tipikal na kagandahan na sinasabi ng karamihan. Taliwas doon ang gandang nakikita ko sa kanya. Marami pa ang magsasabing mali ako at hindi ganda ang nakikita ko kundi kalaswaan lang. Pero mali sila. Hindi kalaswaan. Mas naiisip ko ang mahawakan ang kamay niya habang naglalakad kaysa sa makasama siya sa higaang dalawa kaming hubad.

Napatingin na naman ako sa kanya. Sana hindi niya napansin.

II.

Kailan ko kaya masasabing gusto ko siya? Pero ang kinatatakot ko ay gusto din ba niya ako?

Kaibigan ko siya. Ayun ang alam niya pero iba na ang nararamdaman ko para sa kanya. Sana hindi niya ito makita o sana ay huwag ko munang ipakita. Hindi pa kasi ako handa. Ngayon lang din naman ako nakaramdam ng ganito at ayaw ko pang ipakita sa ibang tao. Minsan nga ay pinipilit ko pa din ang sarili ko na nagkamali ako pero may boses sa loob ko na tumatanggi.

Mahal na bang masasabi ng gusto kong hawakan ang kamay niya habang naglalakad sa daan? Gusto ko siyang tulungan sa lahat ng problema niya at maging katuwang sa mga pinapasan niyang kalungkutan. Maging panyo niya sa tuwing siya ay iiyak at parte o kahit maging dahilan ng kanyang kasiyahan. Pagmamahal na ba yun o libog lang?

Sige na mahal ko na siguro siya. Pero posible nga bang maging kami? Katulad ng pelikulang pinapanood ko ngayon na hayagang nagsasabi na ang may mga itsura lang ang may karapatang umibig at lumigaya. Nakakainis parang nawawalan ako lalo ng lakas ng loob na magsabi ng totoo kong nararamdaman sa kanya. Bakit ba naman kasi hindi nalang nahawa ang kulay ng balat ko sa ganda ng hubog ng katawan kong kinaiinggitan ng lahat, kung nangyari man yun, tiyak hindi na ako mahihirapan.

Nakakainis talaga itong pinapanood kong palabas, hindi ko maintindihan sa kaiisip ko sa kanya.

Ayan napatingin na naman siya.

Kanina lang may nabalitaan akong may nag-auction ng kanyang virginity. Asteg. Inisip ko baka pinoy yun dahil alam mo naman na magaling ang mga pinoy sa mga pagkakakitaang bagay pero hindi pala, foreigner siya.

Mali ang akala ko. Ang alam ko kasi tayong mga pinoy magaling sa pag-iimbento ng mga pakulo kagaya nyan. Sino ba naman ang gustong magutom sa panahon ngayon? Kapag may pagkakataon para kumita nakakagawa tayo ng paraan para kumita. Katulad ngayong nalalapit na undas. Dumaan ngayon sa daraanan mo pagdatin ng araw ng undas, malinis naman ang lugar at wala pa masyadong nagbebenta dun, tiyak yan pagdating ng araw ng undas o bisperas palang ng undas hindi na magkamayaw ang mga tindero't tindera na kung ano ano ang ibinibenta. Ganyan din sa amin e. Minsan nga kapag nadadaanan ko ang mga paninda nila tuwing Nov 1, napapaisip ako kung ano ba ang kinalaman ng keychain na hello kitty, screw driver, pouch bag at blouse na tinitinda nila sa araw ng mga patay. Anong kayang konek nun?

Mahiwaga talaga ang takbo ng mga utak ng pinoy pagdating dyan. Ayun lang, naunahan sila ng foreigner na nabanggit ko kanina na nag-auction ng kanyang virginity. Sayang yun ha? Malaking kita din yun. Ang kaso baka nga naman kasi hindi naman uso sa pinoy ang auction. Ano ba yung auction? Nakakain ba yun? Char.

Isa pa sigurong dahilan kung bakit wala ng gagawa noon dito sa atin dahil kaunti nalang ang virgin? Patanong talaga dahil hindi pa naman ako nakakagawa ng malawakang research kung totoo ngang kaunti nalang ang virgin sa philippine archipelago. Try ko minsan kapag nagka-budget. Siguro yung iba half-virgin nalang, yung na-medyohan lang pero hindi to the full extent ika nga ng kaibigan kong baliw din like me.

Napapansin ko sa ngayon, hindi na ganoon ka-big deal ang virginity ng isang tao. Sige na isasama ko na ang lalaki para fair sa lahat. Hindi na kagaya ng dati ng parang requirements sa school na dapat virgin ka kapag ikinasal ka. E parang ngayon nga ay kung ano ano nang nagagawa ng dalawang taong magkarelasyon kahit hindi pa sila kasal. What more pa kung kasal na sila? Hindi ko na maimagine dahil Rated SPG na ang nasa isip ko.

Naabutan ko ang panahong nagbabago na ang pananaw ng mga tao tungkol sa issue ng virginity. Nakita ko noon ang pagiging konserbatibo ng mga tao sa bagay na ito. Tikom ang bibig nila noon sa usaping virginity. Kapag nabuntis o nakabuntis, ipapakasal agad. Kahit sa west lang o kung may pera sa simbahan agad. As in agad agad. Ganon. hanggang ngayon nga hindi ko alam kung bakit tinawag na west ang pagpapakasal na hindi ginagawa sa simbahan. Dahil ba literal na sa west yung lugar? O dahil may kasal din sa east? Ah ewan.

Ngayon kasi basta magustuhan mo ang tao ay deadma na kung virgin pa o hindi. Swerte mo nalang kung virgin pa pero ok na din kung hindi. Basta mahal mo ok na yun.

Truth Hurts.

Well hindi naman palagi. The truth will always and be forever hurtful kung hindi mo ito tanggap. Kapag sinabi kasi sa iyo ang totoo, it will always try to break the walls that you build para lang huwag tanggapin ito sa sarili mo. Kasi nga hindi mo pa tanggap.

Kung tanggap mo na yan. Kahit i-replay pa yan ng 24 hours sa tapat mo ay parang wala nalang sa iyo yun. Sasabayan mo pa sila at magda-dance dance with the rhythm that it brings. Ganyan.

Ganyan naman ng tao. Normal lang na magtayo ng bakod sa kaharian ng isang tao para protektahan ang pagkatao nito at manatiling hari sa sarili niyang mundo. Sino nga ba ang hindi aayaw maging hari di ba? Pero sa panahong may lalapit at gigiba sa itanayong harang na ito, kapag may taong magsasabi ng kasalukuyang kaanyun at katotohanan na hindi nakikita dahil sa bakod na ginawa ng isang tao sa sarili niya, doon magsisimula ang pagkawasak.

Upang makilala ang isang bagay, kailangang wasakin ito — Edgar Calabia Samar.

Truth Hurts.

Kung masaktan ka man kahit na tanggap mo na ang isang bagay, marahil ay nasasaktan ka dahil nagsawa ka na sa kakaparatang nila sa iyo ng katotohanan. Sila naman ang hindi makatanggap ng katotohanang ipinaparatang nila sa iyo. Kahit na sanay ka na at nagda-dance dance ka na sa ritmong hatid ng katotohanang isinasampal sa mukha mo, may puntong mapapagod ka sa kakasayaw. Maiinip ka sa kakaantay na sila naman ang makatanggap sa katotohanang natanggap mo na sa sarili mo.

‘wag kang mag-alala, matatanggap ka rin nila.

At kahit na ano pa ang gusto mo, basta wala ka pang tinatapakan na tao, Ituloy mo lang ito.

Ang mahalaga ikaw ay masaya, ‘wag mong intindihin ang sasabihin ng iba. Sila ang may problema. — Ituloy mo lang, Siakol

Imbis na magalit at masaktan sa kakaantay sa ibang taong tanggapin ang mga katotohanan sa iyo. Hayaan mo nalang. Hindi mo na problema yun. Ang mahalaga ikaw ay masaya at wala kang natatapakang tao.

kausap kita o kausap mo siya

Iniisip mo ngayon kung bakit mo ba binabasa ang sulating ito. Kung paano nga ba iniisa isa mong intindihin ang mga titik sa bawat letrang nagiging salita’t nagiging pangungusap na hindi maglalaon ay bubuo ng pangungusap na may may diwa at tatatak sa isipan mo.

Unti unti mo ding mapapansin na may boses sa loob ng isipan mo na nagsasalita habang dahan dahang umuurong ang mata mo pakanan at pababa habang sinusuyod ang bawat salita sa talata. Mapapaisip ka kung iyan ba talaga ang boses na inilalabas mo sa oras na nakikipag-usap ka sa ibang tao o boses na hindi pa din hayag sa kahit kanino. Kahit na sa sarili mo. Mapapa-isip ka, ikaw ba talaga yan?

Ganyan ang mga nagaganap kapag nagbabasa ka. Parang may kausap kang taong blanko ang mukha. Mga mukhang hindi rin hayag sa iyo. Pwede kang manghula sa kung anong mukha ang gusto mong kausap mo. Depende din yun sa kung anong gusto ng isip mo. Katulad ng kung paano mo isipin kung kanino nga bang boses ang nagsasalita sa isipan mo.

tatlo para sa anim at ang mga nasa pagitan nito

Alas singko ng umaga ay naririnig ko na ang alarm ng cellphone ko. Buti nalang ay mababaw na ang pagtulog ko siguro dahil sa kaba, tensyon at pagmamadaling matapos na ang dapat matapos. Hindi na ako bigla nalang magugulat sa maingay na tunog ng alarm ng cellphone.

Nagmamadaling umalis nang pumatak na ang oras ng alas singko kwarenta y uno. Patay, baka mahaba na ang pila sa walang kamatayang dami ng tao sa MRT. Kasunod ng ikinatatakot na pila ay ang tulakang hindi makatao. Sakto’t mali ang nasa isip ko dahil hindi na kailangan pang magmadali dahil nagsisimula pa lang dumagsa ang tao.

Pagbaba sa dulong estasyon ay ang pagmamadaling maglakad dahil sa malayo layo pa ang destinasyon. Mapapanis ang dala kong paraphernalia, isang oras lang daw ang expiration nito. Lakad takbo ang ginawa ko. Tatlong oras lang ang iginugol sa lugar at tumungo na para sa ikalawang appointment. Maaga sa inaasahan kaya’t hindi na kailangan pang maghabol ng hininga sa pagpunta doon.

Lagpas alas nuebe na at tapos na din sa pangalawang lugar. Ipinasa lang ang mga dokumentong kailangan at sinabihang tatawagan nalang kung kailan magsisimula ang sana’y walang hanggan. Halos hindi nag-init ang pwet sa pangalawang pinuntahan at parang napadaan lang. Malamang busy ang mga tao.

May oras pa. Maaga pa kaya’t isinigit pa ang isa pang dapat gawin. Malapit lang naman ang lugar kaya’t nagbakasakali na din kahit hindi sigurado ang pakay. Kulang pa ang dokumentong dala kaya’t naghagilap pa ng lugar kung saan pwede itong makuha. Nang makuha na ay dumiretso na sa lugar kung saan maraming kalituhan ang naganap.

Buti nalang natapos din at naipasa ang lahat. Hindi nasayang ang araw dahil wala pang alas onse ay napuntahan ko ang tatlong lugar na yun. Hindi ko din alam na ganoon kabilis matatapos ang lahat. Sakto, wala akong pera at sa bahay na mananaghalian.

Ngayon. Kakagising lang sa sobrang pagod na naramdaman. Kamusta kayo dyan?

I'm Losed

Pauwi na ako kahapon. Seryoso ang mukha habang nakikinig ng musika sa aking super mint green na mp3, kabaliktaran sa kaanyuhan ko sa aking isipan na halos hindi magkandamayaw na pagsasayaw, party animal ang peg.

Nakadungaw ako sa labas habang ginagawa ang lahat ng ito. Kahit madilim wala akong paki-alam, naaaninag ko pa naman ang mga ilaw na nanggagaling sa ibang jeep na malapit. Drama ko yun at wala namang paki-alam ang mga seatmates ko sa jeep kaya diretso lang ang pagi-emote.

Tahimik ang lahat. Seryoso ang mga mukha at patingin tingin lang sa mga katabi. Nagpapakiramdaman sa mga bagay na hindi ko din alam kung ano ang pinapakiramdaman. Pasipat-sipat sa labas, sa cellphone, sa pinamili at sa relo. Mga naiinip sa tagal ng bhaye, mga nauurat sa katabi nilang nanggigitgit at inaantok na’t gusto nang mahiga sa kama.

Dumaan ang isang sasakyan. Trak. Bukas ang likod at may lamang kahoy na idi-deliver ata. Palalagpasin sana ng makulit kong isipan ang trak na ngayon ay nasa harapan na ng jeep na sinasakyan ko kaso hindi ko magawa. May nabasa ako sa likuran. Hindi ko alam kung ako ang mali o hindi. Dahil ba sa gabi na at antok na din ako para maintindihan iyon pero alam ko lang ay may mali talaga.

LOSED PLATE.

All caps at bold ang pagkakasulat. Anudaw? Losed Plate.!? Napaisip ako, meron bang salitang Losed? Ang alam ko lang na merong Lose. Pero kapag dinagdagan ng letter “D” sa dulo, parang wala akong nabalitaan. Noong una, akala ko meron talagang ganoong salita pero noong nakauwi na ako, dun ko lang napaisip na wala pa.

Oh my, I’m losed

eksakto bente-kwatro

Kailangan ko nang maging magaling. Ayan yung gusto kong sabihin sa sarili ko magsimula ngayon. Ngunit may kumikiliti sa isipan ko. Naguguluhan pa din ako magpahanggang ngayon kung ano nga ba ang pagkakahulugan ko bilang isang magaling.

Ayun ba yung titingalain ako ng ibang tao dahil sa mga ginawa kong magagandang bagay sa mundo o ayun yung naging kampante na ako sa naging kinalabasan ng ginawa ko kahit na hirap na hirap akong gawin ang bagay na ito at ipinilit ko pa din kahit sa huli ay hindi kagandahan ang kinalabasan.

Ang hirap.

Magkaibang perspektibo. Isang perspektibong mula sa ibang tao at perspektibong nagmumula sa loob ko. Mga perspektibong magkaiba ang tingin sa kahulugan ng magaling.

Ito yung tinutukoy ko sa pagiging sakto. Kailangan palagi tayong ganito. Ang kahulugan kasi ng isang bagay ay iba sa kahulugan ng ibang tao. Kahit pa pareho kayo ng kasarian, paaralang pinagtapusan at pagkaing nginangata, magkaiba kayo ng takbo ng isipan, magkaiba ang inyong pabibigay kahulugan.

Mahirap man na ipaliwanag ang sa ibang tao ang gusto mong ipunto dahil magkaiba nga kayo ng kahulugan sa isang bagay. Mahalaga na sa bawat oras na buhay mo ay alam mo kung ano ang kahulugan ng bagay na ito sa iyo.

kaunting usap

Nakahiga siya sa malambot na kama. Nasa gilid niya nag-uusap ang Doktor at isang babae.

Naalumpungatan siya. Malabo ang paningin at halos hindi maibukas ang mata. Pinilit makinig sa pinaguusapan ng dalawa.

“Misis, bakit po niya ginawa ito sa sarili nya?” Pagtatanong ng Doktor.

“Hindi ho namin alam, Dok. Mag-isa lang naman siyang nagrerenta dun sa amin at minsan lang namin siya maka-usap dahil palagi din yang wala’t nasa trabaho.” Sagot ng Babae.

Hindi na niya nakayanan at muli siyang bumalik sa pagkakatulog.

Makalipas ang ilang oras ay naalimpungatan uli siya. Nasa tabi niya ang Doktor at ito naman ang nagtanong sa kanya.

“Iho, kamusta ka na? Mabuti na ba ang pakiramdam mo?”

Tumungo lang siya. Wala pa siyang lakas para magsalita.

“Sa susunod Iho, wag mo na itong gawin ulit. Buti nalang at nakita ka kaagad ng Landlady nyo at naisugod ka agad dito sa ospital kundi maraming dugo ang mawawala sa iyo at hindi ka na maisasalba.” Paalala ng Doktor habang inaayos ang suwero niya.

Inihilig lang niya ang kanyang ulo at nagsimulang tumingin sa malayo.

Bago umalis ang Doktor sa kwarto. “Nga pala, kung may problema ka. Huwag mong sarilinin, humanap ka ng makakausap o ng kaibigan. Wag mong sayangin ang buhay mo. Mas maraming tao ang nabubuhay pa din na may mabigat o kaparehong problema ng sayo.”

Sa pagsara ng pintuan, tumulo ang luha niyang ngayon lang niya pinakawalan.

malaya ka na, magagawa mo na, ang lahat ng gusto mong isulat

Kalayaan ang isa sa mga bagay na hinahangad ng tao sa mundo. Lahat kayang magawa ng tao para ito ay makamit. Ang mga bayani nga natin ay nakipagpatayan pa para lang ito ay makuha. Imagine, dugo ang dumanak para lang dito.

Walang pinipiling edad ang paghahanap ng kalayaan. Wala ding pinipiling tao’t kasarian.

Ang mga kabataan ngayon ay hinahangad din ang kalayaan. Yung mga preso na walang humpay na sinasabi sa ibang tao na hindi nila ginawa ang krimen. Yung mga teenager na gustong gustong lumabas sa gabi ay naghahanap ng kalayaan. May mga babae naman na hinahanap din ito para hindi na magtago sa mga magulang nila kapag nakikipagkita sa boyfriend nila. Mga binata tikom ang bibig kapag tinatanong ng kaibigan o magulang kung sino ang girlfriend nila pero palihim na nakikipagkita sa mall o park para makipagkita sa isa ding binata. Mga bata na masakit na ang mata sa kakapikit sa tanghali’t inaantay ang pagdating ng hapon.

Lahat hinahanap ang kalayaan. Gusto nilang gawin ang mga bagay na gusto nila na hindi nalilimitahan. Dahil dito nila nakukuha ang tunay na kapayapaan at kaligayahan.

Katulad din ng ibang tao, kalayaan ang hanap ko. Yung simpleng pag-alis ng tao sa likuran ko habang nagsusulat ako. Hmp.

Nasa bingit na ako ng pagsuko. Ayaw ko na. Sawa na ako. Wala na yung kakaunting pag-asa na tinitira ko, naubos na. Nawala na yung kaunting ilaw ng pag-asa na meron ako.

Walang magawa, nakatunganga lang sa tapat ng TV habang inaanatay na mabulok ang pagkatao ko kanina nang may biglang pangmulat ng diwa ang pumagitan sa akin at sa tuluyang pagkalugmok ko. Isang maliit na segment na biglang nagpabaliktad ng pananaw ko.

Na katulad nga ng mga sikat at kilalang mga tao sa mundo ay minsan din silang naging sawi. Na kung hindi sila nagpatuloy mabuhay at gawin ang mga bagay na gusto nilang gawin, wala sila sa kinalalagyan nila ngayon. Maraming tao sa paligid nila noon na hindi naniwala sa kanila, mga taong pilit silang ibinababa at hindi binigyan ng pagkakataon. Pero sa huli naman ay naging matagumpay sila sa nagpatuloy at tumayo pagkatapos ng pagkakadapa.

Hindi ako sikat. Malamang hindi wala din kwenta para sa iba ang mga bagay na gusto kong gawin sa buhay. Pero kapareho ko din silang may mga gustong gawin sa buhay. Ikaw din. May mga gusto ka sa buhay na maraming tao ang humahadlang at umaayaw.

Pero katulad natin sila. Kung ititigil natin ang pag-asa na magagawa natin ang mga bagay na gusto natin at makakamit natin ang mga bagay na hinahangad natin, ito na yung katapusan nito. Walang ibang tao ang gagawa noon para sa atin. Maliit na tao man tayo para iba, malaki naman ang bahaging pinupunan ng mga pangarao na iyon sa sarili natin. At ang katuparan noon ang makakapagbigay ng higit na kasiyahan.

May panahong tinatamad akong magsulat. Iba’t ibang rason kung bakit kinatatamaran ko ang magsulat.

1. Walang talagang napasok sa isip ko sa mga panahong iyon. Blanko. Pagod si Brain.
2. Sobrang dami ng laman ng isipan ko at hindi ko alam kung ano at paano ito sisimulan kapag inilapat na sa salita. Sa kadahilanang iyon, nakakatamad nalang.
3. May mga bagay na hindi na kailangan pang ilathala at mainam na paikot ikutin nalang ito sa utak hanggang sa mawala.
4. Kulang ang salita para ipahayag ang tunay na nararamdaman. Mas mainam kung idadaan sa kilos at mas kapanapanabik kung idadaan nalang sa sayaw.
5. Mas masarap idaan ang gustong sabihin sa pamamagitan ng larawan at kanta.
6. Gusto ko lang magbasa at makapulot ng mga bagong impormasyon at kaalaman kaysa ako ang magbahagi.
7. Tipo ko lang ang manahimik nalang sa mga panahong iyon.

Ang dami ko lang arte sa buhay. 

akoy' isang sirena, kahit anong gawin nila bandera ko'y di tutumba.

Halos kakatapos ko palang manuod ng isang documentary about mermaids. Yes, Sirena. Peg ko kasi ang kanta ni Gloc 9 kaya yan. Char. Di, meron kasing napindot ang malikot kong daliri kanina at poof mukhang maganda yung topic. Sirena. Ganyan.

Almost one hour and twenty minutes din ang documentary. Yeah, maybe some of it are fictional based on their disclaimer but one thing has caught my attention. Yung sinabi ng isang scientist noong malapit nang matapos ang documentary. A fact that is very inevitable, at least I think, to all living species.

And he quote. “And the last time we live long side, a fellow human species was Neanderthals, we displace them. Some scientist think we actively hunted them. That we devour their very existence. … Were not so good in co-existence.” 

May takot con nginig akong naramdaman. Pero slight lang, very very light. May punto kasi yung sinabi niya, at naramdaman ko na yung pinupunto niyang yun. Kayo ba?

Kung nagawa nga nating mapalitan ang mga dating tao sa marahas na paraan, maari din natin gawin yun kung sakali man na totoo ang mga sirena. Nakakatakot kasi ang ugali ng tao. Minsan matapang na hindi mo maintindihan, kahit hindi makasakit na ng ibang tao para lang maprotektahan ang mga sarili nila. E paano nga ba nagsimula ang mga giyera di ba?

too much noise will kill you

Wawawawow. Si kuyang nakanta masyadong mapagpunyagi sa boses niya. Malakas. Nakakabulahaw talaga. Partida alas onse palang yun ng umaga.

Hindi ko alam kung barnis at acetone ang inagahan ni kuya at ganoon nalang siya katapang para pangatawanan ang pinaggagagawa niya. At laking gulat ko din ng magpalakpakan ang mga tao sa paligid niya. Hala may congregation ata ng mga adik sa dinaanan ko. Yay. Afraidy Aguilar.

Sobra naman yata yung nakita ko. Kalapastanganan. Chos. Ang aga pa para makapambulahaw ng ibang normal na tao. Hehe. Siguro may premyo kaya go lang si kuya ng go. Hanggang sa maabot niya ang pinakamataas na note.

Kaso lang polusyon na yung ginawa niya. Noise pollution in fact. But I don’t exactly know if there’s any sanction for that. Meron ba yun totoo? Kasi papahuli ko si Kuya. Pero I’ll report it anonymously. Afraid again baka makuyog ng madlang adik na people.

Parang hindi na siya natakot na baka mapatay siya pagkatapos ng performance niya. Well, anyway hindi naman pala “My Way” ang kinanta niya. Haha. Pero sa taas ng note na gustong i-achieve ni kuya kanina, I doubt na hindi nga siya malagutan ng hininga.

daloy ng buhay

Ang natapos mo kasi ang magiging basehan kung ano ang daang tatahakin mo sa buhay mo. Pagkatapos ng apat na taon o higit pa depende sa kursong kinuha mo ay lalabas ka na sa totoong mundo. Kasabay ng pag-hello world mo sa totoong mundo ay ang mga natutunan mo at ang titulo ng natapos mo. Forever na daan na yun ‘teh, isang straight line. Walang balikan pero pwedeng lumiko.

Kapag natapos ka na sa kasusunog ng kilay, kaka-memorya at kaka-problema kung paano papasa sa exam, ang sunod naman ay ang problema sa kung saang kumpanya ka magta-trabaho. Hindi lang ikaw ang magkaka-problema nun pati na din yung mga kasabay mo din magmartsa papunta sa entablado para kunin ang diploma. Lahat kayo. At hindi lang sila, pati na din yung nagmartsa sa ibang entablado mga ilang araw ang nauna o nahuli sa pagmamartsa mo. Lahat kayo. Madami kayo.

Sabay sabay kayong sasabak sa mundo. Maghahanap ng trabaho. May puntong mag-aagawan sa iisang posisyon sa iisang kumpanya. Mahigpit na labanan. Iisa lang ang magiging panalo sa huli. Ang matatalo ay maghahanap nalang ulit ng bago. Bagong laban kagaya ng sa nauna.

Sa oras na nawalan na ng oportunidad para sa tinahak mong karera, doon ka na liliko. Maghahanap ng bagong landas na tatahakin. Ang iba, sa simula palang lumiko na. Marahil hindi nila alam na lumiko na sila o pinagdesisyunan ang pagbabago ng daan. Mga gustong lumayo at napagod na sa kakaantay ng tyansa nila.

Marami, ibat’ iba at halo-halong emosyon ang kasabay ng lahat ng ito. Saya, tawa at lungkot. Maaring iisa at sabay sabay mong mararamdaman sa simula ng paglabas mo ng paaralan. Depende nalang sayo kung ano ang gusto mong maramdaman.

Sa paglakad mo sa tinahak mong landas, may mga bago ka pang matutuklasan. Mga aral na hindi itinuro ng inakala mong magaling mong guro. Mga bagay na makakapagpabago sa iyo, sa isipan mo at sa kung ano ka bilang tao. Mga bagay na makakapagpatatag sa iyo o makakasira sa isipan o paniniwala mo.

Sa huli, nasa iyo pa din ang desisyon. Ang magpatuloy o huminto sa kinalagyan mo’t pikit matang sumuko.

para sa kanya ako nabangon

Ang takaw ko lang ngayon sa kape. Sa umaga ang babati sa akin ay kape. Sa hapon kapag wala magawa, kape.

Sarap na sarap ako ngayon sa aroma ng kape. Kinikilig ang taste buds ko kapag nakakaamoy ako ng kape. Kung pwede lang ipaligo ang timpladong kape at ipinagkuskos yung powder na kape ay ginawa ko na. Sarap ng buhay ko siguro noon.

Ginagawa ko na ngang sabaw ang kape kapag tuyo ang agahan. At dapat hindi lang sa maliit na tasa, dun sa taaasaaa. Yung oversized tasa. Parang ang ratio niya ay two is to one. Ganon. Ganon ako kahayok sa kape.

Adik. Siguro malapit na akong maging ganoon. Kaunti nalang.

Pero boys and girls na nagbabasa nito. Hindi ko tinatangkilik ang mga mamahaling kape. Bukod sa wala akong pera ay talaga naman pong nasakit ang sikmura ko dun. Parang pinipilipit ang tyan ko kapag sa mamahaling kape ang ininom ko. Isang beses ko palang nasubukan yun at talaga namang pinilit ko lang ubusin dahil sa mahal nya. Hindi na talaga ako uulit. Sayang pera.

Ang sarap pa naman ng kape kapag tipong malapit ng maubos yung kape mo sa mug. Parang gusto ko nalang gawing tubig at magrefill kaso baka masampal ako ni mama kapag ginawa ko yun. At baka manginig na talaga ako. Kape.

Nakaka-hyper talaga ang kape. Parang ambilis mag-isip kapag nakapagkape ka. Alerto bente kwatro ka pa kapag nakakape ka. Kinikiliti yata ng nikotina ang mga brain cells kaya dire-diretso ang synapses. Gumaganon talaga? Char.

Hmm. Kahit ngayon na iniisip ko ay parang natatakam akong uminom ng kape. Yum Yum Yum.

Higit sa lahat kape ang pinagbubuntungan ko ng lahat. Kapag may problema, kape ang iinumin. Kapag depressed, inom lang ng kape. Kapag may malalim na iniisip, katabi ko kape. Siya nalang ang karamay ko sa halos lahat ng kalungkutan ko. E palagi akong malungkot lately, ayun present palagi siya. Buti pa sya. Haha

Kaya siguro ganon ko nalang siya kamahal ngayon. Can’t wait to wake up every morning just to be with him. Sarap. Yum Yum.

Have a break, have a chismaks

Wala na siyang ginawa kundi magtrabaho. Bakit parang hindi ko nakikita si kuya <insert name here> na nakikipagkwentuhan sa labas kapag nauwi siya. Palagi nalang siyang nagtatrabaho.

Pansin ng kaibigan ko habang nasa kalagitnaan kami ng chismisan namin sa batis. Gawain namin yan, ang kamustahin ang mga taong o mga kilala naming tao noong magkakasama pa kami sa isang lugar. Halos mag-iisang dekada na din kaming nagkahiwalay at ngayon lang ulit nagkasama sama kung kailan may anak at trabaho na. Minsan pinagchi-chismisan na din namin ang mga nakaraan at syempre ang kasalukuyang kaganapan.

Isa nga sa napagkwentuhan ay yung kapitbahay nila dati. Kilala ko siya pero sa pangalan at itsura lang. Napapansin ko siya sa kapag uuwi sa trabaho at kapag bibili sa tindahan pero hindi ko alam na workaholic si kuya.

Hindi man lang kasi ito makitang nakikipag-kwentuhan sa mga kapitbahay nila kapag nauwi sa galing trabaho. Baka pagod daw. Pero kahit weekend ay hindi din nila ito nakikitang lumalabas. Puro nalang daw ginawa niya sa buhay niya.

Napaisip ako. Kapag natapos ka naman kasi mag-aral. Magtatrabaho ka na hanggang sa tumanda ka. Swerte mo nalang siguro kung sustentado ka ng de buena familia mo at hindi mo na kailangan pang magsayang ng oras para magtrabaho. Pinagpala kang lubos nun. Pero kung purita mirasol ka at hindi mo kakayanin ang ganoong story line sa buhay mo, pwes magtatrabaho ka talaga.

Ganyan naman ang magiging kapalaran ng lahat ng tao. Pagkatapos mag-aral ay magtatrabaho naman. Pwede namang mag-dance dance ka sa pagitan ng pagta-trabaho mo at pahinga. Para may ibang ganap naman sa buhay mo maliban sa trabaho.

Uso naman ang magpahinga. Napapagod din naman ang katawang lupa ni Kuya for sure. Baka may sarili siyang paraan para magpahinga sa trabaho niya. Katulad nga ng ginagawa naming magkakaibigan. Nagchichismisan kasi walang mga trabaho.

Wall na walang status, puro ihi lang

Tapat sa pader. Labas patutoy. Ihi. Pasimpleng aalis sa pader.

Ordinaryong gawain ng karamihan ng mga kalalakihan sa lipunan natin kapag hindi na makapagpigil ng pag-ihi. Madali nga namang gawin ang pagpunta sa gilid ng pader habang naglalakad at umihi doon, kaysa sa pagpigil makauwi at umihi sa inidoro. Hassle at baka magkasakit pa sila. Ganyan. Char-ter.!

E bakit naman kasi kailangan pang antayin makauwi sa bahay kung andyan ang pader sa tabi mo para ihian. Saka ang cool lang di ba, ang lawak ng banyo mo? Yaman.!

Seriously, kailangan ba talaga dun umihi? Ano bang hiwaga ang meron sa pader at ayun ang pinakagustong ihian? Pwede naman sa paso, sa poste, sa kanal, sa tulay. Marami namang pagpipilian pero bakit kaya sa pader nila nagugustuhang umihi? Isa ba yan sa mga hiwaga ng mundo? Char-ger.!

Kung ano man yang hiwagang ‘yan, feeling ko black magic yan. Hindi kasi nakakatulong sa pagpapaganda ng kapaligiran ang pag-ihi sa pader. Hindi ko alam kung may nutrients na ibinibigay ba ang urea na nasa ihi para sa pader na iniihian o kung ano pa man, basta ang alam ko lang, at pansin naman siguro ng lahat ay yung panghi na naiiwan sa crime scene.

Panigurado hindi naman naihi ang mga kalalakihan sa sarili nilang pader. Ano yan, lokohan? Nagpagawa pa kayo ng banyo para umuhi lang din naman sa pader. Makikidayo sila sa pader ng kapitbahay para maki-ihi. Ganyan. Walang love your own sa ganitong sitwasyon. Syempre kahit papaano maiisip nila na madudumihan ang pader nila. Ayun e kung hindi pa sila lango sa alak. Haha

Kaya hahanap sila ng ibang pader para ihian. Usually, ayun yung pader ng bayan. Kung saan nagtitipon tipon ang ihi ng mga kalalakihan ng isang lugar para magkasamasama. How sweet di ba? May congregation ng mga ihi.

Ang mga pader ng bayan ay kalimitang makikita sa mga madidilim na sulok. Mga lugar na napaglipasan na ng pahanon. Doon kung saan tahimik at seryoso kang makaka-ihi at kikiligin pa kapag nakaraos na. Kawawang pader.

Sana lang magbago ang ugaling ganito. Kahit gaano kalaking vandalism ng Bawal Umihi Dito ay wala pa din namang nasunod. Kahit na kung ano anong klaseng pagbabanta ang isulat sa mga kawawang pader ay wa-epek pa din. Gustong gusto pa din ng mga patutoy nila na makipag-meet-and-greet sa pader. Sana may shake hands din kapag natapos na silang umihi. Hihi.

Kung nakakapagsalita lang yung mga pader na naiihian, malamang nagwala na yang mga yan. Baka bumuo na din yan ng union at nag-rally sa mendiola. Matagal na silang nilalapastangan at wala man lang natulong na mabigyan sila ng hustisya. Sadness.

Blog-inyon

Blog. Noong isang araw may nabasa akong nagrereklamo na ayaw nalang niyang magBlog. Maraming siyang sinabing negatibong dahilan. Basta marami, hindi ko na maialala yung iba dahil pili lang ang mga talagang tumatak sa isipan kong mga dahilang binanggit niya. Mahina ako sa impromptu memorization, at di ako pinalad na magkaroon ng photographic memory. Char.

Blog. Noun. A personal website or page on which an individual records opinion, links to other sites, etc. on a regular basis.

Ayan ang meaning nya base sa New Oxford American Dictionary. Baka kasi ma-plagiarism ako. Char-mader.! Hahah. Eniwey, it records individual opinion daw.

Opinion. Noun. A view or judgement formed about something, not necessary based on fact or knowledge; the belief or views of a large number or majority of people about a particular thing.

At isa pang Ayan para sa meaning ng Opinion. Para klaro tagala ang lahat. At ayon kay kumpareng google translate, ang opinion daw ay Palagay, Opinyon, Kuro-Kuro, Pagpapalagay, Payo, Palapalagay, Paniniwala, Paniwala, Pasya, Pakiwari, Isip, Idea, Wari, Pag-aakala. Baka naman kailangan pa ng paliwanag at depinisyon para sa mga yan, wag na sumusobra na kayo. Tagalog na yan.

Siguro naman klaro na ang lahat. Ang blog ay simpleng ginawa para sa ilahad ninyo sa madlang people of the world ang opinyon nyo sa mga bagay bagay. Living and Non-Living things. Opinyon nyo yan. Hindi mahalaga kung tama o mali. Ayan ang perspektibo mo sa isang bagay.

Nagiging mali lang naman daw ito kapag nakakatapak o nakakasakit ka na ng ibang tao. Pero paano nila malalaman ang side mo kung hindi ito sasabihin at ipapaliwanag? Siguro naman doon papasok ang konsepto ng pag-unawa. Kung mayaman lang ako, magpapamudmod ako ng pang-unawa sa sambayanang philippines.! Go.

Isa pa. Hindi naman ibig sabihin na kapag nakapag-blog ka sa isang bagay, hinihingi mo na ang panig ng mga taong magbabasa nito. Hindi yan assignment sa school na ipapa-check mo sa teacher mo. Di ba nga, opinyon mo yan. Wag mong asahang lahat ng tao ay magpupunyagi sa mga sinulat mo. Hindi sila magda-dance dance sa kalye para sa mga pinagsasabi mo, wa sila ker. Char-meleon.!

Ang mahalaga lang ay mailabas mo yang utot este opinyon mo sa mga bagay bagay. Binigyan mo ang sarili ng panahon para mapakinggan. Kaya para dyan dapat ikaw ang magda-dance dance at parte partey.! Yey.!